ਸਾਢੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲੰਬੀ ਰਾਤ…
ਬੇਸੁਧ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਦੱਸਦੀ ਸੀ ਮਾਂ। ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਉਮੀਦ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ ਉਹ ਅੱਖ ਝਪਕ ਕੇ ਹੀ ਦੱਸ ਦੇਵੇਗਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਗਾਜ਼ੀਆਬਾਦ ਦੀ ਰਾਜ ਐਂਪਾਇਰ ਸੋਸਾਇਟੀ ਦੇ 13ਵੇਂ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੇ ਇਕ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਮੈਡੀਕਲ ਬੈੱਡ ‘ਤੇ ਹਰੀਸ਼ ਰਾਣਾ (31) ਬੇਸੁਧ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਫੀਡਿੰਗ ਪਾਈਪ ਅਤੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਆਕਸੀਜਨ ਪਾਈਪ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ, ਜਾਣ-ਪਹਿਚਾਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਤਾਂਤਾ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਿਤਾ ਅਸ਼ੋਕ ਰਾਣਾ ਭਰੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੇ ਸਾੜੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਵੀ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਸਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ?
ਰਾਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਰਦ ਦੀ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਕਾਨੂੰਨੀ ਲੜਾਈ ਵੀ ਲੜੀ। ਹਾਈਕੋਰਟ ਨੇ ਸਾਡੀ ਅਰਜ਼ੀ ਖਾਰਜ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ ਸਾਡੀ ਬਹੁਤ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੁਆਉਣ ਦਾ ਦਰਦ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਤਰਿਮ ਉਪਕਰਣਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਮੁਕਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ
ਪਿਤਾ ਅਸ਼ੋਕ ਰਾਣਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਲਿਆ-ਪੋਸਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਕਈ ਵਾਰ ਸਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਉਸਦੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਕਈ ਵਾਰ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਉਮੀਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂ ਪਲਕ ਝਪਕਾ ਕੇ ਕੁਝ ਸੰਕੇਤ ਦੇਵੇ।
ਹਾਦਸਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ
ਸਾਲ 2013 ਵਿੱਚ ਬਸੰਤ ਪੰਚਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚੌਥੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪੀਜੀਆਈ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਵੈਂਟੀਲੇਟਰ ‘ਤੇ ਰਿਹਾ।
ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲਾਈਫਲੈੱਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਆ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਹੀ ਬਚੀ ਹੈ।
ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ
ਮਾਂ ਨਿਰਮਲਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ 12 ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਸਵੇਰੇ 4 ਵਜੇ ਉੱਠਣਾ, ਬੈੱਡ ਤੋਂ ਉਠਾ ਕੇ ਵ੍ਹੀਲਚੇਅਰ ‘ਤੇ ਬਿਠਾਉਣਾ, ਸਪਾਂਜ ਕਰਨਾ, ਦਵਾਈ ਦੇਣੀ, ਫਿਜ਼ਿਓਥੈਰੇਪੀ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਬੈੱਡ ‘ਤੇ ਲਿਟਾਉਣਾ।
ਉਸਨੂੰ ਲਿਕਵਿਡ ਫੂਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ – ਜਿਵੇਂ ਦਾਲ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਰੋਟੀ ਮਿਕਸਰ ਵਿੱਚ ਪੀਸ ਕੇ, ਕਦੇ ਦਹੀਂ, ਕਦੇ ਜੂਸ।
ਫੀਡਿੰਗ ਪਾਈਪ ਅਤੇ ਕੈਥੇਟਰ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਭ ਸਿੱਖ ਲਿਆ।
ਇਲਾਜ ‘ਤੇ ਖਰਚ
ਉਸਦੇ ਇਲਾਜ ‘ਤੇ ਕਰੀਬ 43 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਖਰਚ ਹੋ ਗਏ।
ਕੋਰੋਨਾ ਦੌਰਾਨ ਅਸੀਂ ਹਿਮਾਚਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਚਲੇ ਗਏ।
ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਆਸ਼ੀਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਭਰਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ।
ਆਖ਼ਰੀ ਉਮੀਦ
ਆਸ਼ੀਸ਼ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ 2014 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਮੀਦ ਜਗੀ ਸੀ ਕਿ ਭਰਾ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਹਾਈਪਰਬੈਰਿਕ ਆਕਸੀਜਨ ਥੈਰੇਪੀ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ। 30 ਦਿਨ ਦਾ ਕੋਰਸ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ।
ਕੋਰਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਸੁਧਾਰ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਫਿਰ ਹਾਲਤ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਥੈਰੇਪੀ ਦੌਰਾਨ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ 100 ਫੀਸਦੀ ਆਕਸੀਜਨ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਦਿਮਾਗ਼ ਤੱਕ ਵੱਧ ਆਕਸੀਜਨ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ।
ਪਰ ਇਹ ਇਲਾਜ ਵੀ ਅਖ਼ੀਰਕਾਰ ਕਾਰਗਰ ਸਾਬਤ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ।
