ਦਿਵਯ ਜਯੋਤੀ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ ਸੰਸਥਾਨ ਨੇ ਮਜੀਠਾ ਰੋਡ ‘ਤੇ ਸਥਿਤ ਗੋਪਾਲ ਮੰਦਰ ਵਿਖੇ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ “ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ਿਵ ਕਥਾ” ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਕਥਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸ਼੍ਰੀ ਆਸ਼ੂਤੋਸ਼ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਿਕਾ ਸਾਧਵੀ ਸੁਸ਼੍ਰੀ ਮਨਸਵਿਨੀ ਭਾਰਤੀ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ, ਬ੍ਰਹਮਦੇਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਖੁਦ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਵੈ-ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੀ ਕਲਾ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਹੈ। ਸੁਣਨਾ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੰਤ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਕਲਾ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਚੁਲਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਇੱਕ ਸੰਤ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਧਾਮ ਦੀ ਅਨੁਯਾਈ ਬਣ ਗਈ। ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਸੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਤਿਸੰਗ ਦੇ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਸਵਰਗ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੰਤ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸਤਿਸੰਗ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸਨੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਗਿਆਨ, ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ, ਸਭ ਅਰਥਹੀਣ ਹਨ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਤਿਸੰਗ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸ਼ਬਦ, ਜੋ ਦੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਸੱਤਿਆ ਅਤੇ ਸੰਗ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਸੱਤਿਆ ਅਰਥਾਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਸੰਗ ਅਰਥਾਤ ਮੇਲ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਚੋਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
